Verhalen
- 26-10-2025 bezoek
Hier zijn we weer en weer een verhaal onder het kopje ‘verhalen’. Dat betekend dat er niet veel gedaan is aan het huis of in de tuin. De redenen daarvoor zijn divers, dat zal ik hieronder uit de doeken doen. Bij de afsluiting van mijn vorig stukje vertelde ik al dat ik weer last had van jicht. En deze keer was het heel erg hardnekkig. Ik ben er zo’n drie weken zoet mee geweest. Dagen dat ik echt helemaal niks kon, dat zelfs de weg van bed naar de wc een hele opgave was maar ook dagen dat een beetje rond hangen in huis wel kon en het besturen van de zitmaaier tot de mogelijkheden hoorde. Toen ik dan eindelijk weer echt aan de gang kon, moesten we het hout dat we, voor de kachel, gekocht hadden nog halen. Het bleken uiteindelijk 7 ritjes te worden. Tussendoor hadden we wel al gezaagd en gekloofd en het kachelhout opgestapeld in de houtschop. Maar uiteindelijk lag er toch een grote stapel hout die nog helemaal verwerkt moest worden. Het heeft allemaal veel te lang geduurd maar uiteindelijk krijgen we het wel allemaal verwerkt en opgestapeld in de schop.
Samen met het hout krijg je gratis wat beestjes er bij. Niet dat we daar nou op zitten te wachten. Ze zitten er gewoon bij. Zo leren we wel wat dieren waarvan wij het bestaan niet kenden. Zoals een tor van 5 cm lang en voelsprieten die net zo lang zijn als zijn lijf. Echt een groot beest. Ook de larven van deze tor vonden we in sommige stukken hout. Zo bleek dat de kwaliteit van deze partij hout wel minder was dan wat we gewend waren van onze hout leverancier. Het zagen van het hout was allemaal zo veel dat de tandjes van de kettingzaag niet meer zo scherp waren. Het koste steeds meer moeite om de stammetjes door te zagen dus moest ik de zaag scherp maken. ik had dat nog nooit gedaan en had daar ook het gereedschap niet voor maar een filmpje op internet was verhelderend. Een vijltje gekocht en geprobeerd er iets van te maken. Ik denk dat ik deze vaardigheid nog wat moet verfijnen. Ik had succes, de ketting zaagde weer, maar het is niet te vergelijken met een nieuwe ketting. Nu ik alles gezaagd heb, ga ik op een rustig moment nog eens aan de gang met het vijltje.
In het landelijke gebied waar wij wonen is internet nog geregeld via ADSL, via de telefoonlijn dus. Maar ook op het Franse platteland gaat de vooruitgaan verder en zijn ze bezig om glasvezel aan te leggen. Zo ook bij ons. We hadden wel gelezen dat het aangelegd zou worden, maar dat was al weer zo lang geleden dat we eigenlijk er niet meer op vertrouwden dat het nog zou gaan lukken dit jaar. Maar toen ineens was er toch activiteit en werden er sleuven gegraven. Er zijn 4 mantelbuizen in gelegd en toen ging de sleuf weer dicht. Hoe dit verder gaat, we zullen gaan meemaken.
Ondertussen kwamen Angela’s ouders op bezoek. Zij hadden de laatste keer dat we in Nederland waren al aangegeven dat ze nu toch echt eens wilden komen maar een datum werd nog niet afgesproken. Maar toen we weer in Pierrefitte waren appte Mam dat er een datum was en dat ze dan zouden komen. Ze wilden dan een week blijven. Op vrijdag reden ze samen met hun hond Sara naar ons toe en de volgende vrijdag zouden ze dan weer terug naar Nederland gaan. Zo gezegd , zo gedaan. Ze hadden een heel voorspoedige reis. Net als wij waren zij ook ongeveer 10 uur onderweg. Angela had terwijl ze onderweg waren naar ons, veelvuldig contact maar toen ze het laatste uurtje geen antwoord meer kreeg werd Angela toch wel erg ongerust. Het was ongeveer kwart over zes toen ze bij ons waren. Angela had net ons eten klaar, haar ouders zouden onderweg wat eten, toen hun auto ons erf op reed. Gelukkig, gezond en wel waren ze gearriveerd.
Deze week gaan we natuurlijk vooral dingen samen doen. We willen natuurlijk laten zien hoe de omgeving is zodat ze een beetje een idee hebben van hoe wij wonen. We hadden al geregeld dat we een rondvaart zouden gaan doen in Digoin. De kaartjes hadden we al van te voren gekocht. Omdat het seizoen voor de rondvaartboot op z’n eind loopt konden we alleen nog op zaterdag terecht, dat was dus direct de dag nadat Pap en Mam bij ons aan kwamen. Maar dat was geen probleem. Op zaterdag dus naar Digoin. Ik moest even zoeken hoe ik op de parkeerplaats van de haven kon komen. We waren veel te vroeg natuurlijk, we waren de eerste, dus was er tijd om even in gesprek te gaan met de kapitein van het bootje. We zouden uiteindelijk met 11 personen zijn en de tocht zou over het Canal Latéral à la Loire gaan. Het bijzondere aan deze tocht is dat het kanaal dat in Digoin begint en 196 km lang is, over de Loire heen gaat. Er is dus een aquaduct gebouwd en daar gaat het kanaal over de Loire heen, 12 meter hoog. Dat kustwerkje hebben ze in de jaren dertig van de 19e eeuw al gemaakt. Het kanaal werd geopend in 1838. Het is heel bijzonder om zo hoog met een boot de rivier de Loire over te steken. Daarna zijn we nog door een sluis gegaan, waarvan er 37 zijn in het hele kanaal. We hebben een stuk gevaren waarna we omkeerden om weer terug te gaan naar de haven in Digoin. Zouden we zijn doorgevaren dan zouden we bij Pierrefitte uitgekomen zijn want dit kanaal is het zelfde kanaal dat ook vlak bij ons huis ligt.
Een dag later zijn we naar Paray le Monial geweest. Er was daar een Brocante markt waar we samen naar toe zijn geweest en daarna hebben we nog een kleine wandeling gemaakt naar een klooster, Sanctuaire du Sacré Coeur de Paray, waar we in een binnentuin hebben rond gekeken en waar we de basiliek van het klooster hebben bekeken. We zijn niet rechtstreeks naar huis gereden maar hebben een beetje van de omgeving laten zien en omdat Pap wel zin had in McDonalds zijn we daar gestopt.
De rest van de week hebben we van alles gedaan, soms rond het huis in de tuin bezig geweest en met het hout dat nog steeds niet opgeruimd was, soms zijn we met z’n allen er op uit gegaan, zoals bijvoorbeeld naar Moulins waar we het winkelcentrum hebben bezocht en waar flink ingeslagen werd met nieuwe truien en jassen. We hebben ook nog een van de vele kastelen die hier in de buurt liggen bezocht. Kasteel Beauvoir bezoeken we graag omdat het uitzicht vanaf dit kasteel heel mooi is. vandaar ook de naam neem ik aan. Het was een heel fijne week samen en het weer was gelukkig goed. Zo goed zelfs dat we nog een keertje buiten hebben kunnen BBQ-en. En voordat je het weet is die week dan ook weer voorbij en is het vrijdag morgen. De auto was weer netjes gepakt en Sara nam weer plaats op de achterbank. Al voor half negen waren ze vertrokken voor een lange dag auto rijden. Met wat vertraging en wat omleidingen zijn ze toch weer thuis aangekomen.
Ondertussen hadden we van Jacqueline een telefoontje gekregen. Ze was bij Berty op de verjaardag geweest en hadden besloten om vanaf daar naar ons af te reizen. Hun oude camperbus had een tijd geleden de geest gegeven en nu hebben ze een nieuwe gekocht, een tweedehandse natuurlijk maar voor hun toch nieuw. En daarmee kwamen ze naar ons toe. Ze moesten even doorrijden maar het lukte hun om nog net op donderdag middag bij ons aan te komen en zo hebben ze nog kennis kunnen maken met de ouders van Angela. Ze kenden elkaar nog niet. Jacqueline en Carel zijn een weekend bij ons gebleven en hebben ons geholpen met wat bezigheden rondom het huis. het was weer super gezellig samen. Op maandag zijn zij weer vertrokken. Het weer zou gaan omslaan en zodoende zijn ze weer langzaam naar het noorden gereden.
Wij hebben ons aangesloten aan een groep die een paar keer per week bij elkaar komt, enkel en alleen om beter te leren spreken in het Frans. Dat doen we in een plaatsje, zo’n 27 km van ons vandaan. De mensen die er komen om hun spreekvaardigheid te verbeteren komen uit allerlei landen maar vooral uit Nederland. Er is een Franse dame, Madeleine, is er om ons te begeleiden. We zitten wel in en lokaal aan tafeltjes, dat lijkt een beetje op een klasje, maar het is heel vrijblijvend. Je wordt aangespoord om Frans te praten en er wordt ook bijna uitsluitend Frans gesproken, dus je steekt er spelenderwijs heel veel van op. Wij hebben besloten om voorlopig 2 keer per week te gaan, op woensdag en vrijdag middag. Zoals gezegd het is heel vrijblijvend. Je krijgt geen huiswerk en je wordt niet overhoort, maar iedereen die daar is wil de taal beter leren kennen en dat is erg inspirerend.
Toen we vorige zondag samen met Jacqueline en Carel juist in dat zelfde plaatsje ook weer naar een brocante markt gingen kwamen we Madeleine toevallig tegen, erg leuk. Daarna ook nog iemand van het klasje en tenslotte zagen we dat ook de makelaar, die ons het huis verkocht heeft, een kraampje had. Overal even bij blijven staan kletsen. Het was net alsof we al heel veel mensen kennen hier in Frankrijk. Best leuk.
Afgelopen week is de presentatie geweest van de route van de tour de France van 2026. En wat blijkt, de 11e etappe op 15 juli komt best dicht bij ons in de buurt. De rit van Vichy naar Nevers komt tot op minder dan 50 km aan ons voorbij. Als ik het goed gezien heb rijden ze door Moulins. Daar gaan we zeker naar kijken volgend jaar.
- 11-09-2025 Vakantie
Er zijn weer een paar weken voorbij sinds het laatste verhaal. Na het klaar maken van de logeerkamer zou het volgende project de keuken gaan worden. Maar eerste kregen we bezoek. Tamara kwam samen met Ziva en Zane een paar dagen logeren. Ze hadden de reis in 2 dagen gemaakt, met een overnachting in de buurt van Parijs. Volgens de verhalen van Tamara en Ziva was het een niet al te fijne buurt waar het hotelletje stond waar ze hebben overnacht. Ze waren blij dat alles nog in de auto lag toen ze ’s morgens de reis weer voortzetten. Het tweede deel van de reis was korter en dus kwamen ze in de middag aan. Nadat we even hebben bijgepraat en wat gedronken hadden werd de auto uitgeladen. De wagen was goed volgeladen en er kwam zelf een motor uit. Zane had een motor gekregen voor zijn verjaardag en die hadden ze meegenomen. Op ons terrein van 1,5 ha is plaats genoeg voor Zane om zijn skills in het motorrijden verder te ontwikkelen. Ze hadden er ook aan gedacht om verschillende speeltjes en lekkers mee te nemen voor Roef en ook voor ons hadden ze weer een heel mooi cadeau meegenomen, net zoals ze dat gedaan hadden toen ze op de terugweg van hun vakantie in Italië bij ons langs kwamen. Het zal in de toekomst een mooie plek krijgen.
Tamara, Ziva en Zane gingen als eerste gebruik maken van de nieuwe logeerkamer. Helaas hadden we de slaapbank die we besteld hadden nog niet binnen dus werd er langs het tweepersoons bed een matras op de grond gelegd. Zo was er toch plaats voor drie slapers.
Twee dagen later kwamen Natasja, Mark en Mara langs. Zij waren op de terugweg van hun vakantie aan de Atlantische zuidkust van Frankrijk. De terugweg naar Nederland hadden ze gepland via Pierrefitte.. We hadden de avonturen van Natasja, Mark en Mara kunnen volgen via Polarsteps. Dat vinden we heel erg fijn. Met z’n allen hebben we een paar heel fijne dagen doorgebracht. Familie quality-time. Lekker gegeten en gedronken, samen spellen gedaan. Genoten van de rust en het niets hoeven en het goede gezelschap. Samen ’s avonds naar de sterrenhemel gekeken en vallende sterren van de meteorenzwerm Perseiden waargenomen.
Op 18 augustus zijn ze weer allemaal vertrokken. Nadat ze bij ons zijn geweest hebben Natasja, Mark en Mara nog een dag in Sedan doorgebracht, aan de Belgische grens, in het noorden van Frankrijk. Tamara is met de kinderen weer in 2 etappes terug gereden naar huis.
De dag na hun vertrek kwam de bestelde slaapbank aan. Net te laat maar ook net op tijd. Het was te laat om ons bezoek er gebruik van te laten maken maar net op tijd omdat wij gepland hadden om naar Nederland te gaan. Dat was namelijk een dag daarna weer gepland.
De vakantie in Nederland hebben we weer doorgebracht bij de ouders van Angela. We kunnen daar altijd logeren, zijn er altijd welkom, waar we natuurlijk heel erg dankbaar voor zijn. meestal hebben we de agenda wel volstaan met afspraken, dit keer viel het wel mee. Maar binnen een paar dagen waren er toch zoveel afspraken dat de agenda snel weer vol stond. Een van de dingen die we wel gepland hadden was de kermis in Siebengewald. We hadden afgesproken om op maandag middag naar het matinee te gaan. Er stond een grote tent en er was life muziek. Er vloeide rijkelijk bier en we hebben een vette hap gegeten. Maar boven al hebben we iets gedaan wat we samen nog nooit gedaan hadden. We hebben gedanst. Angela heeft vroeger heel veel gedanst, had een speciale jurk en zelfs echte dansschoenen en ook ik heb vroeger veel gedanst. Heb al een dansdiploma gehaal toen ik nog maar 14 jaar was. Maar samen hadden we nog nooit gedanst. Nu was de gelegenheid daar en hebben we het gedaan en ondanks dat we niet meer zo soepel zijn ging het hartstikke goed. Smaakt naar meer.
Wat ook in de agenda stond was de familiedag, dit keer georganiseerd oor mijn oudste broer Bart. Om tegemoet te komen aan de roep van sommigen binnen mijn familie om de dag korter te maken, we worden langzaam maar zeker allemaal een dagje ouder, zijn we deze dag niet meer begonnen met een heilige mis om onze ouders en andere al gestorven leden van onze familie te gedenken. Daardoor hoefden we allemaal niet zo vroeg op te staan. Ook dit was weer een heel erg geslaagde dag met voldoende drank en lekker eten. Een wandeling door de natuur en kloostertuin, ‘n mooi verhaal over de gesneuvelde soldaten in WOII in de regio bij een gedenkteken dat er is neergezet om juist de verbroedering te benadrukken, ‘n kennisspel en veel praten maakten de dag compleet.
Verder hebben we de vakantie natuurlijk weer gebruikt voor veel bezoekjes, zoals ook de verjaardag van Sarah, en om inkopen te doen. We hebben weer wat planten gekocht maar vooral hebben we ook planten gekregen. Buiten een conifeer van Tante Marjo en ome Theo hebben we vooral heel veel cipressen mogen ophalen bij iemand in Siebengewald. Petro, 91 jaar en van origine Italiaans maar al sinds zijn jeugd wonend in Siebengewald en kennissen van Ome Theo en tante Marjo had zelf cipressen gekweekt. Hij heeft drie heel grote in zijn voortuin staan die de zaadjes voor de zaailingen hebben geproduceerd. Hij had er wel dertig staan. Daar hebben wij ongeveer de helft van mee gekregen. De aanhangwagen hebben we tot de nok toe gevuld met onze opgeslagen spullen. Begin september zijn we weer terug naar huis gegaan.
Zoals helemaal vooraan in dit stukje al geschreven zijn we van plan om aan de keuken te beginnen. Maar eerst moeten we bepaalde andere zaken eerst regelen. Zo moeten we het bestelde en betaalde hout voor de kachel op gaan halen en ook in de tuin moeten we wel wat doen om er voor te zorgen dat het niet helemaal een woestenij wordt. De kar moet natuurlijk worden leeg gemaakt en daar zijn we dan maar mee begonnen. Dat wil zeggen, we beginnen altijd met een dag bijna niks doen. Op de een of andere manier zijn we altijd moe als we weer thuis komen en wordt er de eerste dag bijna niks gedaan. Daarna zijn we dan toch begonnen. De kar is leeg en weer afgebroken, en de tuin hebben we weer voor een deel schoongemaakt. De tomatenplanten hebben toch nog vruchten geproduceerd en we hebben wat pronkbonen geoogst terwijl de courgettes helemaal niks doen. dat wil zeggen, de planten zien er mooi gezond uit maar er komt geen courget aan.
Maar het lot wil af en toe iets anders dan wat wij willen. Al in Nederland had ik last van mijn been. Mijn rechterknie was at dikker en voelde stijf aan terwijl mijn been een moe en zwaar gevoel had. Maar terug in Frankrijk werden de klachten erger. Niet in mijn knie maar ik kreeg pijn in mijn enkel. Zo erg dat er op staan of lopen steeds moeilijk werd. Toen ook nog de andere voet pijn ging doen op plekken waar ik al eerder pijn had gehad wist ik at het was. Jicht. Ik ken het wel, heb er al eerder mee te maken gehad. Elke keer verzint de jicht weer iets nieuws. De keren dat ik het al gehad heb was het in een voet en op een plek. Soms echt flink pijnlijk en langdurig, soms dat ik het aan voel komen en helpt ibuprofen het direct te onderdrukken. Nu slaat het toe in beide voeten en gaat het alle scharnierpunten af die er in mijn voeten zitten, van enkel tot grote teen. Dat betekend dat ik nu al weer dagenlang helemaal niks kan. Soms denk ik dat het weer net iets beter gaat, zoals gisteren. Toen heb ik me op de tractor gehesen en heb een deel van het land gemaaid, maar vandaag gaat het weer helemaal niet, ondanks het regelmatig slikken van ibuprofen. Angela gaat wel rustig verder met wat ze kan doen, maar vind het in haar eentje een stuk minder gezellig. Hopelijk duurt het niet te lang zodat we de werkzaamheden weer op kunnen pakken.
- 29-06-2025 Pixel 7a van Google
Af en toe gaat niet alles zo als je het graag zou willen hebben. Dat hebben we al ervaren met de zonnepanelen, maar uiteindelijk komt alles toch weer goed. Dat zal bij het onderstaande verhaal ook wel het geval zijn, uiteindelijk zal het wel goed komen, maar soms moet je je frustratie even kwijt.
Hieronder een verhaal over mijn telefoon. Het is een klaagzang, en daarom misschien niet zo interessant. Maar ik moest het toch even kwijt. Een wat langer verhaal zonder foto’s.
Telefoon pixel 7a
Ik merkte op het familieweekend dat mijn telefoon slecht oplaadde en ook snel weer laag was. Ik had het idee dat de connector niet meer goed in het slot kon omdat er waarschijnlijk stof was opgehoopt in het slot dat de connector er van weerhield om een goede connectie te maken.
Weer terug van familie weekend heb ik met een naald het slot schoongemaakt en er kwam duidelijk wat stof uit. Minder dan ik had verwacht maar daarna paste de connector weer beter en dacht ik het euvel opgelost te hebben. Pas later zag ik dat het beschermhoesje niet meer goed om de telefoon zat. Toen ik het eens goed bekeer zag ik dat de telefoon aan het opzwellen was. Dat kon bijna niet anders dan de batterij zijn. En ja, elke dag leek de telefoon wel wat dikker te worden. De telefoon was pas 1 jaar oud dus wel een beetje jong om nu al zo’n mankement te hebben. Op internet vonden we dat Google had geconstateerd dat de batterijen van verschillende types Pixel telefoons dit mankement vertonen, waarvoor een korting geldig zou zijn bij de aanschaf van een nieuwe telefoon van Google. Voor degene die niet zo into telefoonmerken zijn, Pixel is een telefoon van Google.
Omdat we de opgezette batterij niet meer erg vertrouwde besloten we dus snel om een nieuwe telefoon te bestellen, de Pixel 8a. de goedkoopste die op hun site stond. Voor de korting moesten we op de site van Google het Emei nummer van de telefoon invullen, dat is een uniek nummer, zeg maar de vingerafdruk van de telefoon. Met dat nummer krijg je dan eenmalig een flinke korting. Op de nieuwe Pixel 8a van 449 euro kregen we 360 euro korting.
De telefoon was besteld en zou ook binnen een paar dagen worden geleverd. Tussendoor ging ik eens online controleren hoe de levering vorderde. In eerste instantie stond er dat de zending succesvol was overgedragen aan DHL en dat het binnen 48 uur geleverd zou worden. Toen ik dan verder klikt om wat meer details te zien, zag ik dat er bij DHL problemen waren met de adressering. Ik zag ook gelijk wat het probleem was, we waren vergeten om bij het adres het huisnummer, nummer 1, te vermelden. We hadden dus een klein streepje vergeten. Onze fout, kijken of we het nog kunnen rechttrekken.
Ik met DHL contact opgenomen. Tegenwoordig krijg je niet zo maar een levend mens meer aan de telefoon, of op de chat, maar een chatbot. Een robot die de meest voor de hand liggende vragen en problemen wel kan afhandelen. Mijn probleem, of beter mijn vraag om het adres van het pakketje even aan te passen hoorde niet bij de standaard, door de chatbot op te lossen problemen. Uiteindelijk kreeg ik toch een medewerker die mij vertelde dat ze mij niet konden helpen. Het pakketje was al in het landelijke sorteercenter er uit gepickt en zou worden terug gestuurd naar de afzender. Ik moest maar contact opnemen met Google dat ze het adres moesten aanpassen als het pakketje daar aan kwam en dan opnieuw opsturen. Ik contact gezocht met Google. Daar het zelfde verhaal, eerst een chatbot en daarna kon ik mijn telefoonnummer achter laten en zou ik worden opgebeld. Dat ging heel snel. Ik kreeg een vriendelijke dame aan de lijn, die mij consequent meneer Peter noemde. In het begin moest ik erg veel moeite doen om deze dame te kunnen verstaan. Haar accent was erg zwaar en ik moest er even aan wennen. Deze dame vertelde me dat er twee mogelijkheden waren. Het pakketje wordt geleverd of komt terug. Als het pakketje terug komt, dan krijg ik mijn geld terug. Dat is de enige mogelijkheid als het pakketje terug komt. Opnieuw opsturen is niet mogelijk. Maar volgens haar was het pakketje in het sorteercentrum van DHL en zou het gewoon geleverd worden. Niks aan de hand, zij zag geen probleem in haar systeem. Toen ik dan zei dat ik wel kon zien dat het adres niet goed was, zei ze dat ik contact moest opnemen met DHL om het aan te passen. Dan zou het wel goed komen.
Ik weer via de chatbot uiteindelijk in contact met een medewerker van DHL. Het adres aanpassen kon alleen door de opdrachtgever, en zeker niet iemand die even contact op neemt. Daarbij werd mij nogmaals heel duidelijk gezegd dat het pakketje terug gestuurd was naar de opdrachtgever. Google was de enige die mij zou kunnen helpen. Voor de zekerheid had ik screenprints gemaakt van mijn chat met DHL. Op de een of andere manier zou mij dat wel van pas kunnen komen. Ik heb dus weer contact opgenomen met Google. De zelfde dame kan blijkbaar in haar systeem niet zien wat ik op mijn telefoon kan zien en blijft volhouden dat het pakketje binnen 48 uur zal worden geleverd. Ik weet niet of ze het echt niet kon zien of dat ze niet de kennis of de zin had om verder te kijken maar ze zag niet dat het pakketje ge-relabeld was vanwege een niet volledig adres. Volgens haar zou DHL 2 dagen de tijd hebben om het pakketje te leveren en die tijd moesten we netjes afwachten. Omdat het voor mij wel duidelijk was dat ik het pakketje echt niet zou krijgen, heb ik alvast gevraagd hoe het zou gaan met die terug betaling. Ik krijg natuurlijk alleen het door mij betaalde bedrag terug en dan zou ik opnieuw kunnen bestellen, maar die korting, die ik kreeg op dat unieke nummer, krijg ik die dan ook nog op de een of andere manier. Ik heb tenslotte nog steeds een ondeugdelijke telefoon van Google en zal een nieuwe moeten hebben, waarvoor Google een korting heeft bedacht. Maar de korting op dat unieke nummer is al uitgegeven. Hoe gaat dat verder? De dame van Google, ik heb ondertussen ook haar naam verstaan, ze heet Vanessa, heeft daar geen antwoord op en zal het vragen. Opvallend is ook dat overal een tijd voor staat. Om de status van de bestelling te checken heeft ze drie minuten. Ik wordt dan ook iedere keer precies drie minuten in de wacht gezet. Voor een antwoord op mijn laatste vraag staat schijnbaar 7 minuten, ze vraagt me tenminste om 7 minuten geduld te hebben en ik sta dan ook weer precies 7 minuten in de wacht. Uiteindelijk is het nog niet helemaal duidelijk hoe dat probleem gaat worden opgelost. Maar ze is er nog steeds van overtuigd dat mijn nieuwe telefoon gewoon geleverd wordt. Of ik daar op wil wachten. Omdat ik echt niet verder kom zit er niks anders op dus wacht ik netjes af.
De derde dag neem ik weer contact op met Google. Ik had op mijn telefoon gezien dat de status nog steeds is dat het pakketje wordt teruggestuurd naar verzender maar de leverperiode is ook aangepast. Weer staat er dat het binnen 2 dagen geleverd zal worden. Volgens mij is Vanessa de enige die bij Google de telefoon bemand want ik krijg haar weer aan de telefoon. Ik zeg haar dat ik netjes gedaan heb was zij heeft gevraagd, namelijk 2 dagen wachten en nu wil ik graag antwoorden. Maar zoals ik al dacht ziet Vanessa in haar systeem dat de levertijd is opgeschoven en zegt dus dat het pakketje zeker binnen twee dagen geleverd gaat worden. Omdat ik blijf aandringen zegt ze dat ze het neer zal leggen bij iemand van het specialistenteam, die zouden dan binnen 48 uur met een oplossing komen. Ik vraag haar of ik haar een mail zou kunnen sturen met screenprints van mijn chat met DHL, waarin duidelijk staat dat het pakketje al terug gestuurd is. ik kan haar die gegevens binnen een paar minuten sturen, dat bespaart haar specialisten team weer 48 uur speurwerk. Dat vind ze goed en vraagt mijn e-mail adres. Zij zou mij een mail sturen en daar kan ik dan op reageren. Binnen een paar minuten had ik de mail van Vanessa. Ik heb de screenprint en ook de mail die gekregen had met de kortingscode in de mail geplakt die ik naar Google heb opgestuurd.
Ik moet vertellen dat het contact met DHL en ook met Google allemaal heel vriendelijk verloopt. Ik probeer zo vriendelijk mogelijk te blijven omdat ik nog iets van Google wil, en ook de Vanessa blijft heel vriendelijk en doet haar best mij de indruk te geven dat ze alles doen om mijn probleem op te lossen.
Nu ik een mailadres heb gaat de communicatie via de mail. Ik krijg op 15-6 van Vanessa een bevestiging van de ontvangen mail. Ze gaat het naar het specialisteteam doorsturen. Een dag later krijg ik een mail dat ze het nog in onderzoek hebben. Als het pakketje terug komt en het de status RTS (retour afzender) krijgt, dan zou de kortingscode opnieuw worden geactiveerd. Zo lang vragen ze mij om geduld te hebben.
Een dag later. Ik krijg een mail dat het pakketje succesvol is afgeleverd. Of ik kan bevestigen dat ik het pakketje heb ontvangen. . natuurlijk heb ik het niet ontvangen en we hebben zelfs een buurtonderzoek gedaan om te checken of het misschien bij een van de buren is aan gekomen. Misschien moet ik even vermelden dat we al die tijd nog in Siebengewald zijn.
Niemand heeft iets gezien. Ik neem weer contact op met DHL. IK krijg iemand aan de telefoon die mij erg behulpzaam is. Zij stuurt mij een mail met de gegevens waaruit duidelijk blijkt dat het pakket is terug gestuurd naar verzender.
Ik reageer op de mail van Google dat ik het pakketje niet ontvangen heb en voeg het mailtje dat ik van DHL ontvangen heb toe.
Een dag later, krijg ik een bevestiging van Safiera van Google. Zij bedankt voor de info en zegt dat het in onderzoek is bij het specialistenteam. Zij vraagt mij geduld te hebben. Ik antwoord op haar mail en vraag waarom het zo lang moet duren. Ik snap dat het in hun systemen moet kloppen maar hebben ze echt drie dagen nodig om een retourzending in te boeken? Ik zeg dat Google mijn geduld echt op de proef stelt.
Weer een dag later. Ze gaan weer contact opnemen met hun interne team voor een update
Weer een dag later, het is 20-6. Ze bevestigen dat de telefoon terug is geboekt. De kortingscode is opnieuw geactiveerd. Het is op de dag dat we weer naar Frankrijk zijn gereden dus ben ik er niet toe gekomen om gelijk een nieuwe telefoon te bestellen.
De volgende dag. Ik weet, want dat heb ik ergens gelezen dat de kortingscode alleen geldig is in het land waar die is aangevraagd, in Nederland dus.
Toch lijkt het uiteindelijk allemaal toch goed te komen. We proberen opnieuw de telefoon te bestellen. Omdat we in Frankrijk zijn ga ik automatisch naar de Franse Google site. Het lukt mij niet in de Nederlandse site te komen. Na wat overleg en uitleg hebben we besloten om dan toch maar een VPN account te maken. Nord VPN schijnt een goeie te zijn, die dus maar gekocht.
Nu lukt het wel om opnieuw een telefoon te bestelen. De Pixel 8a die ik eigenlijk wou hebben is niet op voorraad dus kan ik niet bestellen. Dan maar de Pixel 9a. Dan wil ik de kortingscode opnieuw gebruiken maar krijg een melding dat die al gebruikt is en niet nogmaals gebruikt kan worden.
Dus heb ik hier maar weer een screenprint van gemaakt en weer opgestuurd naar Google.
Nu krijg ik antwoord van Brahim. Hij heeft de zelfde opleiding gehad als Safiera, want ook hij heeft mijn mail doorgestuurd naar het specialistenteam en vraagt om mijn geduld. De excuses voor het ongemak worden groter.
2 dagen later. Ik krijg richtlijnen waaraan mijn bestelling moet voldoen om de korting te kunnen krijgen. Het is geen korting die ik gelijk krijg maar een Post Purchase Refund PPR. Ik krijg dus later geld terug. Voorwaarde is wel dat ik precies de zelfde telefoon bestel dan dat ik in eerste instantie besteld heb. Dus krijgt Google weer een mail van mij, en alweer met de nodige verhelderende screenprints waarin ik duidelijk maak dat die telefoon niet op voorraad is.
Een dag later weer een mail van Brahim. Hij gaat het weer aan de specialisten vragen. En vraagt mij weer om geduld te hebben.
Weer een dag later. Brahim zegt dat hij er niks aan kan doen. het moet echt de zelfde telefoon zijn, dus zit er niks ander op dan te wachten op voorraad.
Het is nu 29-6. 12 juni heb ik geprobeerd een telefoon te bestellen. I ben vergeten het adres goed te checken en ben het huisnummer vergeten. 2,5 week later heb ik nog steeds niks. Niet eens een telefoon in bestelling. Gelukkig heeft Google het door mij betaald geld wel terug gestort. Mijn telefoon is inmiddels dubbel zo dik als oorspronkelijk, maar hij doet het nog steeds.
Het laatste mailtje van Google kregen we gisteren. Ze bedanken mij dat ik contact heb opgenomen met hun en of ik een enquête wil invullen. Ik dacht dan zet ik eerst even op een rijtje wat er allemaal gebeurd is, zodat ik die enquête ook goed kan invullen.
- 20-11-2024 Vakantie
We doen wel eens andere dingen als in de grond vroeten of muren stucen. Zo zijn we een paar weken geleden naar Paray le Monial geweest. Gewoon om de stad eens te bezoeken en te verkennen. Toen we de auto geparkeerd hadden zagen we dat er een rommelmarkt was, net een stukje verder op. Daar zijn we toen maar eerst gaan kijken. En zoals het een Nederlander betaamd, kijken, kijken, niet kopen. Alleen een ijsje want het was nog best warm die dag. We hebben een wandeling gemaakt door de best wel oude stad. En een stad met veel historie. Al eeuwen lang een bedevaartsplaats waar het Heilig Hart wordt vereerd. Zusters zouden eeuwen geleden een verschijning van het Heilig Hart hebben gehad. Nu staat er een basiliek en zijn er andere kerken en gebouwen waar pelgrims terecht kunnen. En het leeft nog heel erg. Duidelijk te zien op straat en je wordt er bijna vanzelf in meegezogen. We hebben door het centrum een wandeling gemaakt. Na een uurtje of wat waren we terug bij de auto. Ik wilde nog naar het centre de commerce. Vanaf de snelweg, waar we over rijden als we naar Nederland of terug naar huis gaan, zien we dit winkelcentrum altijd en ik was benieuwd hoe het er uit zou zien. Grote winkels met grote parkeerplaatsen en wat restaurantjes. Hier kun je dus wel terecht voor van alles.
We zijn ook in Nederland geweest waar we altijd veel afspraken hebben. Een van de afspraken die we dit keer hadden was een bezoek aan het Beatrix theater in Utrecht voor de musical Moulin Rouge. Door Pascal, Inge en Cassandra zijn we in Den Bosch opgepikt om verder te rijden met de Tesla van Pascal. In Utrecht samen lekker en gezellig gegeten en daarna naar de musical. Een super gezellige avond.
We gaan geregeld op en neer naar Nederland, om al onze spullen langzaam maar zeker naar Frankrijk te verhuizen, maar ook voor andere dingen. Om een idee te geven een opsomming van wat we dit keer allemaal gedaan hebben.
We verzamelen alle afspraken en bezoekjes die we in Nederland hebben altijd en plannen alles in de dagen dat we in Nederland zijn. Meestal hebben we het daardoor druk, elke dag wel wat. Zo hadden we dit keer best wat mensen die jarig waren, Naomi en Demi, Pap van Angela en Douwe en zijn we nog naar Cassandra geweest op haar verjaardag. Ook op bezoek geweest bij Jac en Berty, helaas dit keer niet bij Sjaak geweest en ook niet bij Tante Marjo en Ome Theo, sorry, maar dat doen we de volgende keer zeker wel weer, en op bezoek geweest bij de kapper. Ook zoals altijd bij de dokter geweest, nu alleen voor de griepspuit en een bezoekje in het ziekenhuis. Ook als we spullen willen bestellen in Nederland dan zorgen we dat het aankomt voor dat we weer terug naar Frankrijk rijden dus dat proberen we ook een beetje te plannen, al kunnen we altijd spullen laten aankomen bij de ouders van Angela. Die bewaren het graag voor ons.
We gaan natuurlijk ook altijd groot boodschappen doen als we in Nederland zijn. Het is in Frankrijk echt niet goedkoper en we blijven Nederlanders die toch graag wel eens hagelslag eten of de curry van Hela lekker vinden. Dus de dingen die we gewend zijn gaan volop mee naar Frankrijk.
We waren extra wat dagen langer in Siebengewald gebleven omdat er voor de eerste keer een mogelijkheid voor ons was om de Pap van Angela te horen zingen met het Grensland Mannenkoor. Hij is daar vorig jaar lid van geworden maar we hadden nog niet de gelegenheid gehad om er bij te zijn tijdens een optreden. Dit keer was het niet een echt optreden maar een openbare repetitie, met als opzet meer mannen enthousiast te maken om ook mee te gaan zingen in het koor. Het was heel mooi en het repertoire is erg leuk. Veel Duitse maar ook Engelse liedjes die je zo mee kunt zingen. Maar ook liedjes in talen die ik niet machtig ben zoals in het Armeens en in het Oekraïens. Erg leuk en, zou ik niet in Frankrijk wonen, zou ik zeker mee gaan zingen.
De extra dagen heb ik gebruikt om te helpen bij het leggen van het laminaat bij Naomi. Visgraat kliklaminaat dat had ik nog nooit gedaan en het was een echte uitdaging.
Sowieso helpen we in de dagen die we mogen logeren bij de ouders van Angela altijd waar we kunnen. In de tuin is altijd van alles te doen en daar helpen we dan waar we kunnen, wat ons dan ook altijd scheuten van planten oplevert. Ook heeft Mam heel veel gestekt en daar hebben we ook een hele boel van meegekregen. Super fijn dat we op deze manier steeds meer planten in onze tuin krijgen. Dit keer hebben we dan ook nog gebruik gemaakt van de mogelijkheid die MeerBomenNu bied. Toevallig was er een oogstdag in de buurt, net toen we in Nederland waren en hebben dus zo’n honderd bomen en struiken kunnen ophalen.
Deze keer heb ik ook geholpen met het uit het water halen van de boot van mijn schoonouders. Ze hebben een sloep van een meter of 6. Die ligt in de zomer in een haven aan de maas, in de winter gaat die er uit om weer goed te worden onderhouden. Ik had geen idee hoe dat in z’n werk zou gaan. De aanhanger waar de boot op moet wordt achteruit het water in gereden en moet Pap de boot er precies op de juiste plaats op varen. Dat is in een stromende maas niet eenvoudig. Dan wordt de boeg vastgehaakt aan een riem die dan opgedraaid wordt waardoor de boot langzaam de aanhanger op komt. Ik was niet zo heel goed voorbereid, want natuurlijk ga je een stuk het water in waardoor mijn schoenen vol water liepen. Ik had natuurlijk geen droge schoenen en kousen bij me. Dat weten we dan voor de volgende keer.
Wat ook goed uit kwam was dat de amateurtoneel vereniging hun jaarlijkse toneeluitvoering precies hadden gepland in de dagen dat we in Nederland waren. Ze voeren altijd een klucht op, dit keer speelde het af in een ziekenhuiszaal. Een prachtig stuk. Vanaf het eerste bedrijf tot het einde bleef het leuk en boeiend.
En als laatste te vernoemen zijn we nog gaan uit eten, samen met de hele familie van Angela. We zijn gaan eten bij het ABC-Restaurant in Sevenum. We waren daar al vaker en een ding is zeker, je gaat daar niet met honger weer weg. Toen we de aanhangwagen weer vol geladen hadden, dit keer met ramen en de dubbele tuindeur die we al lang geleden gekocht hebben, en daarbij dus heel veel planten, cement die we gekregen hebben, een paar eggen die we mee mochten nemen, en zo nog wat meer zaken konden we weer richting Pierrefitte. Vakantie voorbij.
- 08-10-2024 Vakantie
Eind augustus zijn we voor een paar weken naar Nederland geweest. De hoofdreden was dat we de jaarlijkse familiedag hadden. Dit keer waren wij aan de beurt om het te organiseren. Aangezien het nog een beetje moeilijk is om iedereen hier in Frankrijk te ontvangen en te huisvesten hebben we het maar gewoon in Meerlo gevierd. Een paar jaar geleden hebben we al een keer een quiz gemaakt voor de familiedag en het leek ons leuk om dat nog een keer te doen. Vooral Angela heeft erg veel tijd besteed aan het maken van de quiz. Zij heeft de vragen bij elkaar gezocht met de mooie toepasselijke plaatjes en heeft de presentatie gemaakt. Veel werk waar dan ook vele uren in zijn gaan zitten.
Het was volgens ons wel een geslaagde familie dag. Veel gepraat, iedereen met iedereen. Lekker gegeten en gedronken, heel goed verzorgde BBQ en nog lang (het was veel later dan gedacht en de alcohol vloeide rijkelijk) zitten praten op het terras bij cafe oud Meerlo, Henk en Anja, heel hartelijk bedankt voor de goede zorgen.
Maar na een week of 2 in Nederland, met de nodige verplichtingen en bezoekjes bij familie, zit onze vakantie er weer op en zijn we weer naar huis gegaan. Ondertussen is dat ook al weer een maand geleden dus zal ik proberen te vertellen wat er allemaal zoal gebeurd is.
Cassandra en Wesley zijn met Bryan en Sarah en natuurlijk Cody een weekje op bezoek gekomen. Ze vroegen of het mogelijk was om een weekje op vakantie te komen en dan zeggen we natuurlijk geen nee. We hebben wel gezegd dat we ook doorgaan met werken en dat was natuurlijk geen enkel probleem. Ze hebben samen de omgeving van Pierrefitte verkend, hebben de tijd genomen om lekker uit te slapen en bij te komen en hebben ons ook nog geholpen in de tuin en in huis. in een naburig dorpje hebben ze twee kastelen bezocht, waar wij ook nog nooit geweest waren en ze vonden het heel mooi.
Dus zijn we afgelopen zaterdag, toen we samen met Roef naar Dompierre waren geweest om daar de zaterdagmarkt eens te bezoeken, daarna doorgereden naar Saint-Pourcain sur Besbre en hebben ook het kasteel Chateau de Thoury en het Chateau de Beauvoir bezocht. Allebei heel mooie kastelen, allebei alleen van de buitenkant bekeken. Chateau de Thoury is een echt oud kasteel met een brug voor de poort, alleen het water in de kasteelgracht ontbrak. Maar wat een mooi, goed onderhouden kasteel met die lange oprijlaan en prachtig aangelegd park er rond om, zeker de moeite waard om voor te stoppen en even de tijd te nemen om er rond te wandelen. Daarna naar de andere kant van het dorpje naar het Chateau de Beauvoir. Het was niet moeilijk waar het kasteel zijn naam vandaan heeft want het was echt een heel mooi uitzicht wat je vanuit hier over de achter het kasteel liggende vallei hebt. Er was die zaterdag net een bruiloft gaande in het kasteel dus ook hier hebben we alleen de buitenkant bekeken, door de tuinen gewandeld en van het uitzicht genoten. Beide kastelen zijn niet ontzettend groot, en je hebt er geen uren voor nodig om het allemaal te zien maar beide kastelen zijn wel mooi en de moeite van het bezoekje zeker waard.
Omdat we onze BBQ op een van de eerste reizen al op de aanhangwagen hadden geladen en sindsdien ongebruikt in de garage staat te verstoffen, vond Wesley het wel een goed idee om te BBQ-en Hij was samen met Cassandra in Digoin naar de E-Leclerc geweest en had zijn ogen uitgekeken op de vleesafdeling. Nadat we dus besloten hadden om de BBQ weer leven in te blazen zijn Wesley en ik terug gegaan naar de winkel en heeft Wesley groot ingekocht om twee dagen van te kunnen braaien. Natuurlijk vlees, vis en groente. Angela heeft een pasta salade gemaakt en toen kon het feest beginnen. Geef Wesley een BBQ en vlees, dan is hij helemaal in zijn element. Het was allemaal heerlijk en overvloedig. Alleen jammer dat Wesley zelf last kreeg van zijn darmen en daarom de tweede dag ook nauwelijks van het heerlijke eten heeft kunnen genieten. Maar het was super lekker. Na een weekje zijn ze weer huiswaarts gegaan. Ongelofelijk hoeveel dat Cassandra in die auto gepropt krijgt, en dan nog ruimte voor hun zelf, de kinderen en voor Cody, dat toch geen kleine hond is.
Sinds gisteren hebben weer een nieuw probleempje. Zomaar zonder aanwijsbare reden krijgen we de voordeur niet meer open. Zomaar. We waren de hele dag buiten bezig geweest. Angela had al een keer gemerkt dat de deur met wat moeite open ging. Maar toen we laat in de middag naar binnen waren gegaan om te eten konden we niet meer naar buiten. Met het nodige geplaar heb ik het nog klaar gespeeld om de deur nog een keer open te krijgen. Ik kwam er toen achter dat de dagschoot niet voldoende naar binnen werd getrokken, waardoor het niet meer vrij komt uit de opening in de post van de deur. Aangezien het een deur is met een heel systeem met schuifjes boven en onder die op slot gaan als de klink omhoog wordt gedaan, is het niet zo eenvoudig om het even los te halen en van binnen te bekijken. Door bij de scharnieren de afstelling van de deur wat aan te passen ging de deur weer open en dicht maar toen ik na het eten weer door de deur naar buiten wilde kreeg ik de deur helemaal niet meer open. Dit probleem moet ik morgen nog gaan oplossen. Gelukkig hebben we een doorgang gemaakt naar waar de badkamer moet komen zodat we daar naar buiten kunnen anders zaten we nu opgesloten in ons eigen huis.
In het volgende verhaal komt de oplossing.
- 11-08-2024 Le festival de drones
Het is warm, zeker de komende dagen wordt het heel warm. We zetten het werk even op een lager pitje en doen wat mogelijk is met deze temperaturen. Zo gaan we toch langzaam verder met de badkamer en kan ik altijd verder met aanleggen van de stroom. Ook buiten moeten we af en toe wel wat doen maar met deze temperaturen blijft het beperkt tot vooral water geven. Het is zo gegroeid dat we op zondag alles even schoffelen, dat heb ik net ook even gedaan, was zo klaar er groeit niet veel met zo’n warm en droog weer.
Vorige week kregen we plotseling bezoek. Jacqueline en Carel waren op de terugweg van de Provence naar Nederland en hebben even een kleine omweg gemaakt om bij ons langs te komen. Ze arriveerden dinsdag laat in de middag. Het was warm geweest die dag en wij hadden de dagelijkse activiteiten al afgesloten. Het was erg leuk om Jacqueline en Carel weer op bezoek te hebben. Zij waren vorig jaar maart, toen we het huis nog niet eens gekocht hadden ook al hier geweest en hebben toen dus gezien hoe het er uit zag. Met dat in de herinnering konden ze nu kijken wat we al allemaal gedaan hebben. Samen hebben we door de tuin gelopen en laten zien wat er allemaal in de groentetuin verbouwd is, hebben we de kas laten zien met de tomatenplanten en laatste zaailingen die nog naar buiten moesten. En natuurlijk ook het huis bekeken. De kamer die nu meer als dubbel zo groot is omdat we al een paar muren hebben afgebroken. De trap naar de zolder waardoor ze nu op de zolder konden rondkijken wat ze vorig jaar niet konden bij gebrek aan een trap. De slaapkamer die nu bijna klaar is en de badkamer en inloopkast die we op de grond uitgetekend hadden. De werkplaats en de zagerij. Samen naar de plannen gekeken voor het huis maar ook naar de plannen voor de tuin. ’s Avonds hebben we gezellig om de keukentafel gezeten en hebben tot de heel kleine uurtjes zitten kletsen. De dag erna was het helemaal niet uit te houden, vochtig en warm. Geen weer om je uit te sloven, dus hebben we de dag heel rustig voorbij laten gaan, vooral koelte gezocht in de schaduw van de paardenkastanje voor het huis. Op donderdag gingen Jacqueline en Carel weer verder. We vonden het heel fijn dat ze even langs zijn gekomen. Super gezellig. Carel, bedankt voor de foto’s
Gisteravond zijn we naar een show geweest hier in Pierrefitte. Het is ‘le festival de drones’ met de naam Bourbonner en Bourbonnais. Het is een show dat georganiseerd wordt in samenwerking met Auvergne – Rhône Alpes waarbij ook le festival de lumiaire hoort, waarbij met licht verhalen worden geprojecteerd op monumentale gebouwen. Dat laatste hebben we nog niet gezien, dat is wat ver weg allemaal, maar de show met de drones was hier vlak bij, boven het meertje bij de camping. We waren samen met Roef naar het meer gelopen en dachten een mooie plek gevonden te hebben maar daar werden we door een vriendelijke gendarme weer weggestuurd, het was een plek die uit veiligheidsoverwegingen vrij moest blijven. Maar hij vertelde netjes waar we wel konden gaan staan en omdat hij zag dat we de fotocamera bij ons hadden vertelde hij ook nog waar de beste plek was om de mooiste foto’s te maken. Het was nog even wachten. Volgens een affiche die Angela gezien had zou het bij het vallen van de avond gaan beginnen, dus waren we op tijd thuis vertrokken om maar niks te missen. Dat was nog even spannend omdat op de olympische spelen de medaille race, 4 x 400 meter estafette voor dames nog gelopen moest worden en die wilden we met de Nederlandse 4 dames, Lieke Klaver, Cathelijn Peeters, Lisanne de Witte en Femke Bol, ook niet missen. Toen de zilveren medaille binnen was zijn we gegaan en begon het donker te worden toen we op de goeie plek stonden. We moesten toch nog wel wat geduld hebben, het duurde nog wel drie kwartier voordat het begon. Ondertussen liep het mooi vol rondom het meer. De Fransen wisten natuurlijk dat het allemaal wat langer zou duren. Die hadden kleedjes bij zich en tuinstoelen om te kunnen zitten en genieten van de meegenomen drankjes en hapjes. Toen werd de show aangekondigd en begon de muziek te spelen. Nadat we waren verwelkomd begon de show met vuurwerk. Echt super mooi, grote pijlen met geweldige vuurfonteinen. Wij keken onze ogen uit maar moesten ook Roef wel geruststellen dat het allemaal oke was. Roef schrok toch wel van de harde knallen die met het ontsteken van het vuurwerk gepaard ging. Dan begint de drone show het thema van de show is de zodiac colomn, een gebeeldhouwde pilaar uit de middeleeuwen die in een museum in Souvigny staat en die hier in Bourbonnais in een ruïne van een eeuwenoude kerk gevonden is. Het gaat over de drierenriem en sterrenbeelden en die werden met de lichtjes van de meer dan 500 drones uitgebeeld in de donkere avondlucht. Het was geweldig hoe het ene beeld over ging in het andere, begeleid met muziek. Ter afsluiting hadden ze nog wat vuurwerk bewaard nog bijna spectaculairder dan bij de opening van de show waarna het na een half uurtje voorbij was. Het was prachtig en we hebben er echt van genoten.
- 06-07-2024 Tour de France
Zoals gezegd, de Tour de France is begonnen en dat willen we natuurlijk mee maken. Vandaar dat we naar de 4e etappe zijn gaan kijken. Het was een kleine 100 km rijden en omdat het een vlakke etappe was hebben we het enige heuveltje opgezocht in het parkoers op zo’n 10 km vanaf de startstreep. Zo’n bezoekje aan de tour de France is een langdurig bezoekje. Je zou kunnen denken, als je naar de tv kijkt en je ziet het peloton binnen een tiental seconden voorbij flitsen, dat het ook een kort bezoekje is, maar dat is niet precies hoe het gaat. Je moet al zorgen dat je redelijk optijd ter plekke bent, zodat je nog een keuze hebt waar je wil zitten. De auto mochten we daar niet langs het parkoers neer zetten, die moest in een zijstraat worden geparkeerd, en dus een eindje lopen naar het hellinkje waar we wilden zijn. Dan wachten tot dat de reclamekaravaan voorbij komt.
Gelukkig komt er zo nu en dan al iets voorbij, zoals ook auto’s die merchandise van de tour verkopen. En ook al andere reclame auto’s, zo nu en dan een motor of een auto en ook mensen die de heuvel ook willen beklimmen met de fiets. Toen kwamen er een stuk of 10 wielrennertjes, jonge jongens allemaal in het zelfde tenue en begeleid door een auto. Al deze fietsers worden hartstochtelijk toegejuicht. Dan, na een uurtje of zo en 2 uur voordat de renners langs zullen komen, komt de reclamekaravaan. De wagens rijden met een rotgang aan ons voorbij, zeker zo’n 40 a 50 km per uur, en dat zullen ze de hele route moeten volhouden omdat ze dat verschil van 2 uur voorsprong op de renners moeten houden. Je ziet reclameauto’s voorbij zoeven, vermomt als meloen, appel of spieren prei, of zelfs als senseo-apparaat. Waarop jongelui staan die allerlei spulletjes rondstrooien. Als er een wagen van E-Leclerc , de sponsor van de bolletjestrui, langs komt weten we een bolletjestrui te bemachtigen. Verder vliegen de spulletjes vooral aan ons voorbij en hebben de kinderen in de buurt alles al bemachtigd voordat we in beweging zijn gekomen. Nou ja, het kijken naar al dat geks is ook al leuk. Een kleine drie kwartier duurt het en dan is het wachten op de renners. Maar eerst komen er massa’s auto’s en motoren voorbij van de ploegen. Waarschijnlijk allemaal mensen die zich langs de route gaan opstellen om de renners te gaan voorzien van eten en drinken.
Dan uiteindelijk het geluid van helikopters. Vier op een rij. Ze maken een rondje , verdwijnen uit het zicht om even later weer voor het volgende rondje tevoorschijn te komen. En dan, veel minder hoog dan die vier, hangt er een helikopter. Die verraad waar het peloton zich bevind. Iedereen die zich de laatste vier uur heeft moeten bezighouden met rondkijken, wachten, praten en wachten, fotootje maken en weer wachten, staat nu volverwachting langs de weg te kijken naar de bocht waar het circus tevoorschijn moet komen.
Er zijn 2 renners die zich los hebben gemaakt van de groep. Vooraf gegaan door een motor met camera komen zij voorbij en komen als eerste over de top van het heuveltje, met de mooie naam Col de Bois Clair.
Dan is het een paar seconden wachten en dan komt het hele peloton voorbij, de hele straat van links tot rechts helemaal vol met renners die schijnbaar moeiteloos het heuveltje kruisen.
Er volgt nog een heel lange rij van auto’s en motoren en dan is het voorbij. De straat vult zich met mensen die 4 uur lang of nog langer hebben staan wachten op 15 seconden kijken naar 175 renners. Ze nemen hun stoeltjes, tassen met eten en drinken en de buitgemaakte reclamespulletjes mee, terug naar de auto die een eindje verder weg staat geparkeerd. Het was nog een toer om weg te komen. Ik moest een stukje over het parkoers en dat mocht ik nog niet. Maar na een tijdje werd het vrij gegeven en konden we de reis naar huis maken. Thuis hebben we de finish nog gezien op tv. Het was bijzonder. En we gaan het waarschijnlijk nog wel eens vaker doen.