Ik weet niet meer hoe het begonnen is, maar op een keer hebben Angela en ik het er over gehad om te gaan verhuizen, of beter nog, emigreren. Het leek ons een leuk idee om ergens te wonen waar het weer vaak warm is, waar het landschap heuvelachtig is, en waar we enigszins afgelegen onze dagen rustig zouden kunnen slijten met werken in de tuin en wat klussen in en om het huis. Het idee moest natuurlijk rijpen. Zo nu en dan kwam het dan weer boven drijven en we breiden verder op het idee. Wat gaan we daar dan doen en wat zeker niet? Waar zou dat dan moeten zijn?
Op die laatste vraag kwam een antwoordt waar we zeker niet van af wilden wijken. Het mocht echt niet verder zijn dan een dag rijden. ’s Morgens in Nederland aanrijden, dan moet je laat in de middag op de plek van ons nieuwe huis kunnen zijn. We kwamen er achter dat dat niet een plek zou worden waar het hartje winter 20 graden zou kunnen worden. Dat was in eerste instantie ook wel een van de wensen, maar de eis dat het een dag rijden van Nederland moest zijn betekende dat we qua klimaat wat concessies moesten doen. Om dan toch een beetje beter weer te hebben, kwamen we uit in Frankrijk. Heuvelrijk gebieden genoeg. We vonden het natuurpark de Morvan wel erg mooi en dus zijn we onze eerstvolgende vakantie naar Frankrijk vertrokken. Camping et Gites Des Bains in Saint Honoré les Bains was voor een week onze uitvalsbasis om de Morvan te ontdekken. Het plaatsje aan de rand van de Morvan leerde ons dat het nog al wat uitmaakte of je midden in de Morvan was, of juist net niet. Het scheelde echt in temperatuur. Dat hebben we dan natuurlijk nagekeken toen we eenmaal thuis waren en het bleek werkelijk zo te zijn. in de Morvan is het ongeveer 2 graden kouder dan er net buiten. Bovendien regent het in de Morvan meer dan er buiten. Daar bovenop bleek de grond in de Morvan te bestaan uit graniet, niet bepaald erg geschikt om er een groentetuin op te maken. De Morvan viel dus eigenlijk al snel af. Helaas was het rondom de Morvan ook minder heuvelig. Dat was dan weer een concessie die we moesten doen.
De zoektocht ging door. Op internet tekende we op de kaart van Frankrijk een driehoek tussen Nevers, Vichy en Luzy. Tientallen huizen hebben we gevonden op de verschillende Franse sites. Maar het bleek telkens weer niet perfect te zijn. Het moest voor ons zelf ook nog ontwikkelen. Wat zochten we nou precies. We willen er nog vanalles kunnen doen, in en om het huis, dat was een uitgangspunt, maar moest het dan een bijna vervallen boerderij zijn of toch iets waar nog wel in gewoond kon worden.
Nog eens op vakantie, nu in Chateau Chinon. we hadden voor deze week vakantie een afspraak gemaakt met een makelaar die een huis bij Saint Péreuse wilde verkopen. het terein dat er bij hoorde was fantastisch. ruim 2.5 ha glooiend weiland maar het huis was niet meer dan 4 hele dikke muren, bijna zonder ramen en deuren. Na goed overleg en nog een bezoekje aan het huis besloten we dan toch dat de 4 muren zonden enige voorziening te weinig was. Wel hebben we het gebied ten zuid-westen van de Morvan goed verkend. De plaatsen Nevers Moulins en Decize bezocht. In dit gebied zouden we verder zoeken.
Een derde vakantie aan het gebied, begin 2023. Nu hadden we 4 huizen uitgezocht om te bezoeken. Afspraken gemaakt met de makelaars. Het bleek toch lastiger te zijn om sluitende afspraken te maken op grote afstand, en dat kwam natuurlijk ook omdat er wat langere tijd zat tussen het maken van de afspraak en het geplande bezoek. Eenmaal in Frankrijk bleken 2 van de 4 huizen al verkocht te zijn. We zijn dan toch maar naar de makelaar gegaan om te kijken of hij misschien andere huizen had die we interessant vonden zo hebben we toch verschillende huizen bezocht. Heel erg leuke huizen waar we echt wel potentie in zagen, maar waar ook altijd wel wat aan op te merken was. Op de laatste dag van de vakantie hadden we nog een afspraak een eindje verder naar het zuiden. Het was vlak bij de plek waar we al eerder waren geweest om naar een huis te kijken, en toen vonden we het gebied niet zo interessant. We hadden daarom weinig verwachtingen. Een uurtje rijden bracht ons nabij het plaatsje Pierrefitte sur Loire. Een klein boerderijtje, met 1.5 ha grond. Valerie, de makelaar begroete ons heel vriendelijk en het “probleem” dat zij alleen maar, en wij veel te weinig Frans spreken werd opgelost door de Google vertaal app. Zo konden we toch een duidelijke uitleg krijgen over het huis en konden we onze vragen stellen. Het voelde gelijk heel goed. Het was een huis dat ons paste. Zelfs Roef was gelijk op z’n gemak. Dus toen we na ruim een uur weer vertrokken waren we erg enthousiast, geheel tegen de verwachting in.
Terug in Nederland hebben we het allemaal nog eens goed bekeken. Google bied veel uitkomsten met streetview en luchtfoto’s en de filmpjes die we van Valerie hadden gekregen en de foto’s en flimpjes die we zelf gemaakt hadden hebben we vaak bekeken. We bleven enthausiast en dus hebben we een bod gedaan. Na nog wat comunicatie met Valerie, via mail maar ook via beeldbellen met een tolk erbij, werd ons bod geaccepteerd en kregen we een uitnodiging om het voorlopige koopcontract (Compromis de vente) te komen tekenen. Daarvoor moesten we op 16 maart bij de notaris zijn. Dat betekende weer een reisje naar Frankrijk. Afgesproken werd dat we van te voren nog eens uitgebreid bij het huis konden gaan kijken en later bleek dat ook de verkopende partij dan daar aanwezig zouden zijn. De laatste bewoner was een oude mevrouw die vorig jaar het aardse heeft verruild voor het eeuwige. Ze had 2 dochter en een van die dochters zou samen met haar man in het huis zijn. We ontmoeten Nadine en haar man Guy. Uiters vriendelijk mensen die gelukkig buiten Frans ook Duits en Engels spreken. We hebben die dag een heel lang bezoek gebracht. Veel met die mensen gepraat en zo veel mogelijk maten van het huis opgemeten. Gebak gegeten en koffie gedronken. Toen om 18:00 uur naar de notaris. Het was een hele belevenis. Het contract en een lijvig rapport werden in het Frans doorgenomen. Gelukkig had Valerie weer voor een tolk gezorgd, Claude, een collega van haar die we al eerder via de telefoon hadden gesproken. Deze Duitse man vertaalde alles in het Duits. Dat was gelukkig wel te volgen. Daardoor duurde het natuurlijk allemaal net wat langer, maar uiteindelijk hebben we getekend.
Na het officiele deel hebben we buiten, nog even nagepraat. Iedereen was wel benieuwd naar de plannen die we al gemaakt hadden. Die had ik bij het bezoek ’s middags al aan Guy en Nadine laten zien. Uiteindelijk zijn we weer in de auto gestapt en naar het huurhuisje gegaan. Moe van alle indrukken.
De dag erna zijn we weer naar het huis gegaan. We hadden dit met Guy en Nadine afgesproken. Het “toeval” wilde dat Jacqueline en Carel op de terugreis van hun winterverblijf net in de buurt waren. Na goedkeuring hadden we met hun afgesproken dat ze ons bij het huis konden ontmoeten. Dit bezoek was eigenlijk een voortzetting van het bezoek een dag eerder. We wilden zo veel mogelijk weten over het huis en ik wilde nog wat afmetingen duidelijker hebben. Alles om een zo goed mogelijk plan te kunnen maken. Dus weer veel praten en hier en daar wat meten. Weer gebak gegeten want dat blijkt belangrijk te zijn. Als je in Frankrijk gastvrij bent, dan trek je alle registers open. Na een paar uurtje zijn we weer gegaan, Nadine en Guy dankend voor alle lekkers. Jacqueline en Carel reden met ons mee en we hebben samen de middag verder doorgebracht.
Er reste ons niks anders dan wachten tot we bericht zuden krijgen dat het echte koopcontract getekend kon worden. Zoals dat bij de notaris afgesproken was zou dat niet later zijn dan 30 juni. In Frankrijk is het namelijk zo dat als een huis partuculier verkocht wordt, de overheid daarvan op de hoogte moet worden gebracht omdat die dan kan besluiten om zelf het huis te kopen. De overheid heeft dan het eerste recht om te kopen. Dat kunnen ze bv doen als er een bestemmingsplan is waarin ze de grond moeten hebben of zo iets. maar dat is dus de reden waarom het nog zeker 2 maanden zou duren voordat we zouden kunnen tekenen. Een beetje lang om in het huurhuisje te blijven zitten, daarom zijn we maar weer terug naar Nederland gegaan. Nog tijd genoeg om het huis van Pascal tip-top in orde te maken en bij Geert te helpen.
Om de grote droom van Petra alsnog uit te laten komen hadden onze kinderen besloten, als ultiem gebaar, haar as uit te strooien op een plaats waar zij zelf graag naar toe zou gaan. De eerste week van mei was gekozen om met z’n allen een reis te maken naar Spanje met als motto Follow the sun. Onderweg naar Spanje hebben ze een kleine omweg gemaakt om even langs ons huis te rijden zodat ze dat alvast ’n keertje gezien zouden hebben. Wat bleek, toen ze daar aan kwamen waren Nadine en Guy toevallig aanwezig en zij ontvingen de kinderen net zo gastvrij als dat ze ons onvangen hebben. Ze hebben zelfs een rondleiding gekregen en ze moesten natuurlijk samen op de foto
Op 3 mei kregen we een appje van Valerie. of het zou schikken om op 30 mei het contract te komen tekenen. Dat was veel sneller dan verwacht, maar verder natuurlijk geen probleem. Hier en daar ging het toch niet heel soepel met de afstemming. Uiteindelijk is het de 13e juni geworden.
En toen werd het 13 juni. We zijn ’s morgens vroeg om 6 uur vertrokken in Meerlo om op tijd in Pierrefitte aanwezig te zijn. Afspraak was om 15:30 uur, om samen met Valerie, de makelaar en met Nadine en Guy nog een keer samen bij het huis te zijn om de laatste dingen door te nemen en voor ons de laatste keer om het huis te bekijken terwijl het nog niet van ons was. Om terug te komen op onze beslissing om het huis te kopen was het te laat maar dat is ook geen seconde in ons opgekomen. Het voelde nog altijd evengoed. Dit keer was ook Christine aanwezig. Samen hebben we alle zaken doorgenomen die nog verteld moesten worden en die nog geregeld moesten worden. Toen weer naar de Notaris in Chevagnes, 25 km verderop. Ik reed achter Valerie aan, die natuurlijk de weg veel kent als ik, maar ik moest het gas flink indrukken om haar bij te houden. Bij de makelaar werd het koopcontract en allerlei technische details nog eens besproken, weer heel goed vertaald door de collega van Valerie, Claude.
Uiteindelijk was het dan zo ver. Er moest getekend worden.
en toen we dat allemaal gedaan hadden komt het ogenblik dat we de sleutel van het huis dan ook werkelijk krijgen. Het moment dat het huis van eigenaar wisselt.
Nadine houd m nog even vast, zo te zien zijn wij allebei wel zover om de sleutel zelf vast te kunnen houden.
en dan is het moment daar. Het moment waar jarenlang van praten, dromen, zoeken, advertenties lezen, google afspeuren, naar Frankrijk op vakantie gaan, meer overleggen, huizen keuren en afkeuren, en uiteindelijk HET huis vinden en dan ook de knoop doorhakken en kopen aan vooraf zijn gegaan.
We zijn een huis rijker. maar dat niet alleen. We hebben heel vriendelijke mensen leren kennen, Nadine en Guy en Christine, die ons altijd heel vriendelijk hebben ontvangen en die hun hulp hebben aangeboden voor als we die in de toekomst nodig hebben. We zijn heel dankbaar zulke lieve mensen te hebben mogen ontmoeten.
We hebben te doen gehad met een heel vriendelijke en behulpzame makelaar, Valerie die ondanks dat ze de makelaar voor de verkopende partij was, ons heeft geholpen waar ze maar kon, waarvoor ook onze hartelijke dank.
Laat een antwoord achter aan Jac Reactie annuleren