Petit Paradis Bourbonnais

Verhuizing

• Message 13-9-2023

(Peter) Nadat we de eerste keer met de aanhangwagen vooral klus spullen hadden meegenomen, was de tweede reis naar Frankrijk bedoeld om persoonlijke spullen mee te nemen. Natuurlijk hadden we wel al kleren meegenomen, toen we de caravan naar Pierrefitte gebracht hebben maar verder hadden we nog niet zo veel. We kwamen er al snel achter dat met alleen wat toiletspullen, nog wat kleren en een magnetron we de grote huifwagen lang niet vol hadden. Met wat zoeken naar wat nog handig is om alvast daar te hebben, kregen we de wagen toch nog vol, met toch weer best zware spullen, wat ik onderweg toch echt wel kon merken. We hadden, om het geheel van auto en huifaanhangwagen wat aerodynamischer te maken dachten we dat een dakkoffer misschien wel zou kunnen helpen. Normaliter zal een dakkoffer op een auto juist het tegenovergestelde bewerkstellingen maar omdat die vierkante huif zo hoog boven de auto uittorent, leek het toch het proberen waard. Het is alleen moeilijk te checken of het werkelijk geholpen heeft. Ik kan alleen kijken naar de cijfers die ik zelf bijhoud over het brandstofgebruik van de  Kia en dan moet ik concluderen dat ik de 2^e rit minder zuinig gereden heb dan de eerste rit. Echter, aangezien ik al jaren het verbruik van mijn auto bijhoud, weet ik dat de ene rit niet te vergelijken is met de andere. Er zijn allerlei factoren die meespelen, en in dit geval kan een beetje meer gunstigere wind al heel veel uitmaken. Wat wel uit zou moeten maken is als ik de huif iets minder hoog zou maken. Hij is nu 2 meter hoog, lekker handig om te laden en te lossen, maar in de praktijk blijkt dat ik m niet tot aan de nok toe vol laad en dus zou ik met een wat lagere huif geen of niet veel capaciteit verliezen. Zeker iets om nog eens goed over na te denken.

We troffen ons huis en de caravan precies zo aan als dat we ze hadden achter gelaten. De komende 2 weken zouden we weer in Pierrefitte blijven. Twee weken met erg warm weer, zo liet de voorspelling van Meteo France ons weten. September kan hier nog lekker warm zijn, dat wisten we wel, maar of het nou gewoon is dat het nog bijna 2 weken boven de 35 graden is? We zullen het de komende jaren wel gaan meemaken. Wij waren in ieder geval gewaarschuwd en dus waren we voorbereid op het warme weer onderweg gegaan. Alleen bleek onderweg dat e de drinkbak voor Roef niet bij ons hadden. Alleen voor onderweg hadden we die nodig. Het arme dier zou onderweg toch ook wel eens willen drinken. Met de handen een kommetje gemaakt, dat wilde ook wel lukken, later bedacht Angela dat als je nou een plastic zakje om je handen doet, het kommetje zelfs waterdicht is. Probleem opgelost.

(Angela) Het is fijn om weer hier te zijn. Ook al is het soms verzengend heet. Een geluk is het dat de luchtvochtigheid hier zo heerlijk laag is, dat maakt het warme weer van +35 graden voor ons een stuk draaglijker. We hebben eerst de badkamer en keuken in orde gemaakt, dat wil zeggen muren schoonmaken en verven en het ons eigen gemaakt. Zie foto’s.

Omdat we niet precies wisten wat we qua vergunningen zouden moeten hebben zijn we maar eerst buiten begonnen, met veel pauzes tussendoor. Het hoge gras is aan het einde van de 2 weken aan 1 kant van het huis weg, daarvoor in de plaats hebben we een hoge hooiberg gekregen. Peter heeft in die tijd ook de garage voorzien van een ingenieus slot, echt Macgyver of de A-team is er niks bij. Die konden ook met een stuk hout, een elastiekje en een paperclip een wapen maken. En Peter dus een nog mooier slot. Je merkt wel dat ik erg trots op hem ben.
Verder hebben we bezoek gehad van Christine. Toen ze er was wees ze ons erop dat we op moesten passen. Dat de boer , die we gezegd hadden dat hij nog een jaartje een deel van het land mocht gebruiken, wellicht probeerde om er langer van te maken. En dan zit je er minimaal 9 jaar aan vast. Dit omdat de boeren hier heel beschermt worden. Maar ze heeft het met haar collega besproken en die stuurt ons info om dat te voorkomen. Ik ben er nog niet gerust op , dat we in onze welwillendheid misschien een probleem voor onszelf gecreëerd hebben maar Peter heeft er ook het volste vertrouwen in dat het goed komt, en ik vertrouw Peter.

Toen ze er was heeft ze ons ook geholpen met Orange. Internet en dus ook de WiFi zou het moeten doen. Maar helaas werkte het nog niet. Na een telefoongesprek met Orange werd ons toegezegd dat we de 13^de dan aangesloten zouden worden. Inmiddels weten we dat dat ook niet gaat lukken omdat er geen plek meer is op de  “box” . En om die plek te creëren heeft schijnbaar wat voeten in aarde qua werk aan de weg en bekabelingen. Maar ze hebben ons verzekerd , na zachte dwang van Christine , dat ze het met spoed gaan oppakken.

Al loopt het soms niet zoals afgesproken, wat in Nederland natuurlijk net zo gebeurd, moet ik zeggen we eigenlijk alleen nog maar hulpvaardige mensen hier zijn tegengekomen. Natuurlijk het grote geluk dat we hebben met Christine, Nadine en Guy. Maar ook met andere mensen , in de supermarkt , bouwmarkt, het gemeentehuis, ze zijn allemaal erg behulpzaam en dat voelt erg fijn.

Wat minder is, of wat ik minder vind, doordat het huis toch een tijd heeft leeg gestaan hebben dieren rondom het huis hun plek ingenomen…dieren waar ik minder fan van ben. Om te beginnen met SPINNEN….grote, kleine ,dikke, dunne, van alles en allemaal snel…brr . Maar misschien kom ik zo van mijn angst af. Verder zit hier momenteel veel klein vliegend en kruipend gedierte, maar voor de meeste heb ik geen angst. Wat ik erg erg fijn vind is dat er bijna geen, zeg maar geen , muggen zijn. Ik hoop dat dat niet toevallig alleen dit jaar zo is. Motten zijn er des te meer. En buiten zijn ontzettend veel muizenholen….gelukkig nog geen tekenen van in huis gezien. Roef vind het heerlijk om van gaatje naar gaatje te gaan en zijn neus erin te steken….tja wat je maar leuk vind. Verder vind hij het ook geweldig om over het land te rennen , een prachtig gezicht!

We hebben al een paar kleine wandelingetje gemaakt om de omgeving te verkennen en met de auto een stukje in Pierrefitte rond gereden…en we komen elke keer weer tot de conclusie, we hebben een mooi stukje aarde ontdekt om te gaan wonen. Zie foto’s

• Message 29-8-2023

(Peter) We gaan weer terug naar Pierrefitte. Dit maal hebben we de aanhangwagen met huif bij ons, helemaal volgeladen met spullen die we nodig hebben om te kunnen beginnen met klussen. We hadden met het leeg halen van ons huis in Meerlo, alweer een kleine maand geleden, rekening gehouden met wat we als eerste mee wilden nemen naar Frankrijk. Buiten de wasmachine en een koel-vries combinatie hebben we ook de bank in de aanhangwagen gezet, omdat we die niet meer in de opbergbox kwijt konden. En dan verder natuurlijk heel veel gereedschap. Toen de koelkast, wasmachine en bank er in stonden, was de wagen al vol.

Er kwam veel inpak-expertise bij kijken om toch alles in de aanhangwagen te krijgen. Angela had geholpen met de grote dingen, daarna was zij verder gegaan met poetsen van het huis want het kan echt niet dat je een huis niet spik en span achterlaat als je het verkoopt. De kamer stond nog vol met al mijn gereedschap en materiaal. Langzaam maar zeker verdween toch alles naar buiten en Angela kwam eens kijken waar ik het allemaal neer zette. Tegen haar verwachting in ging het allemaal in de wagen. Klaar om naar Frankrijk te brengen. Uiteindelijk was het huis helemaal leeg en netjes gepoetst en hebben we voor het laatst de voordeur achter ons dicht getrokken. De aanhangwagen stond dus al een paar weken te wachten, maar nu was het dus tijd om ‘m naar Frankrijk te trekken. In België merkten we met het beklimmen van wat pittige hellingen dat hij toch wel zwaar geladen was, al moest de auto op die hellingen flink z’n best doen, de dubbelasser volgde heel soepeltjes

In Pierrefitte was het warm, heel warm, 38 graden. Toen we de deur van de caravan openden kon de hitte er uit, alsof je tegen een heteluchtkanon aanliep. Niks om in te slapen dus dan toch maar in het huis slapen.

De volgende dag zou het zo mogelijk nog heter worden. Dus maar vroeg begonnen met het uitladen van de spullen. Roef vond het ook geen weer om ook maar iets te doen. Hij heeft een plekje in de schaduw van de paardenkastanje gevonden en heeft zich daar neergelegd. Uiteindelijk was de aanhangwagen weer leeg. Gereedschap overzichtelijk binnen in een kamer geplaatst, koelkast aangesloten en bank en wasmachine nog even geparkeerd.

(Angela) Het was erg heet , de voorspellingen waren dat het de komende dagen rond de 40 graden zou worden. Roef had zoals gezegd ook last van de hitte, later in de middag hebben we hem toch maar binnen gelaten. Daar kon hij ook met zijn bal spelen…hopelijk leren we hem dat straks ook weer af 😊 . Ik heb vandaag alle kleding die we mee hadden genomen opgeruimd en een voorlopige plek gegeven. Verder de schuurtjes opgeruimd zodat we daar ook de spullen uit de huifkar konden zetten. Er staan in 2 schuurtjes allerlei kasten met daarin de meest uiteenlopende spullen. Van bijna tot naalden geslepen messen, een snelkookpan zonder deksel, een koffer, lampetstel, soepterrines, bloempotten tot inmaakpotten en cupping glaasjes aan toe. Alles wat weg kan in het achterste schuurtje gezet en natuurlijk waren er ook spullen die ik nog denk te kunnen gebruiken (hoe kan het ook anders), die staan nu dus netjes in het schuurtje in een kast. Een andere kast hebben we in de schuur gezet die we blijven gebruiken als schuur. Daar kunnen we ons tuingereedschap en ander gereedschap kwijt. Nadat alles opgeruimd en weggezet is rij ik even naar de winkel. Wat water halen en brood, niet dat we daarop leven , water en brood, maar de rest hebben we nog in huis. Ik ga graag hier winkelen, de winkels zijn allemaal met food en non-food. Ik hou ervan om er voorbij te struinen en te bekijken. Meestal lukt het me om het daar ook bij te laten maar heel soms ook niet haha. Peter had me ook gevraagd om even te tanken omdat hij morgen naar Moulins zou gaan. Dus ik tank en verbaas me over de  hoge prijs, en zoals ik ben, denk ik meteen dat ik iets fout heb gedaan. Dus ik beredeneer, bedenk, pieker wat en besluit dan toch maar even Peter te bellen. Wat moest ik ook alweer tanken vraag ik , Diesel zegt hij nuchter..Ja dat weet ik maar hoe heet dat in het Frans? Gazole zegt ie, ik slaak een zucht van verlichting, niks fout gedaan. De prijs was ineens erg hoog geworden, €1.86. Dus opgelucht rij ik naar huis.

De volgende dag, donderdag,  gaat Peter op tijd naar Moulins, samen met Nadine en Guy, om internet te regelen. Ze waren voor een overnachting in Dompierre sur Besbre en boden aan om ons te helpen, hoe lief is dat. Terwijl Peter weg is speel ik even met Roef buiten maar helaas moeten we weer naar binnen vanwege de hitte, Roef hijgt. Ik begin aan de badkamer en wc. Voor de tijd dat we het nog willen gebruiken vind ik het wel prettig als het er een beetje gezelliger uit ziet. Dus ik begin met de muren schoon te maken, dat wil zeggen oa afsteken van losse verf. Als ik alles klaar heb begin ik vol goede moed te schilderen, onder het toeziend oog van Roef, die altijd in de buurt is. Maar de moed zakt me snel in de schoenen. Ze hebben in Frankrijk, zoals ook vaak in andere warmere landen , van zo’n gladde verf, die je af kunt wassen. Maar daar blijft dus niks op hechten. En de verf die ik daar nog gevonden had , licht grijs, dekte helaas niet over het mooie lichte groen wat er nu op zit. Dus pak ik de verf die we gekocht hadden voor de muur bij de douche. Hopende dat dit wel werkt, begin ik. Deze verf is zo dik dat het wel even duurt eer de muren klaar zijn maar het dekt, het is antraciet maar oogt bijna zwart. Toch vind ik het wel sjiek ogen. Dus toen Peter kwam liet ik het hem trots zien hoever ik was en hoe het eruit zag. Gelukkig vond hij het ook mooi.

(Peter) In de middag betrok de hemel. In de weerberichten hadden we al gehoord dat onweersbuien onderweg waren dus hadden we gezorgd dat alles droog stond wat niet nat mocht worden, alle ramen van de caravan gesloten. Maar alsof alles deze dag in de overtreffende trap moest zijn kwam er na die hitte van bijna 40 graden een geweldige bui. Het water gutste uit de hemel. Maar de regendruppels begonnen te stuiteren op de grond en werden dikker, en witter. Grote hagelstenen kletterden op de grond maar ook op de auto. We konden niet anders dan het vanuit ons veilige huis gade te slaan, en te hopen dat de hagelstenen geen schade zouden achterlaten. Moeten we er dan maar gewoon aan wennen dat het in Pierrefitte allemaal wat heftiger is als het op het weer aan komt? Gelukkig hield het ook weer op met hagelen en heb ik de auto op een wat veiliger plaats gezet. Voor het geval het nog eens gaat hagelen. De auto had dan geen schade, dit keer was de zomertent, die we aan de achterzijde van de caravan hadden staan, over de caravan heen gewaaid. Die was er niet zonder (kleer)scheuren vanaf gekomen. Het zit ons wat dat betreft nog niet mee.

Tegen de avond werd er op de deur geklopt. Op dat moment besefte ik me pas dat we helemaal geen bel hebben. Angela kijkt me verschrikt aan, wie kan dat nou zijn? Ik maak de deur open en zie een man staan, korte broek, hemdje, pet op. Er staan een tractor langs de weg geparkeerd. Hij stelt zich voor en begint in het frans tegen mij te praten. Het duurde even maar toen begreep ik dat het de boer was die de afgelopen jaren het land achter ons huis verbouwd heeft. Het is een heel aardige man en toen ik hem kennis had laten maken met mijn grote vriend, Google Translate, konden we een goed gesprek voeren. Hij was natuurlijk benieuwd wat we met al dat land wilden gaan doen en of er misschien toch nog ruimte was voor hem om er nog een gewas op te zetten. We hebben het land bekeken, zijn van voor naar achter gewandeld en van links naar rechts, hebben alle grens paaltjes bekeken en besproken wat onze plannen waren. Omdat we toch niet alles in een keer kunnen hebben we afgesproken dat Gilles, zo heet de boer, nog een deel kan bebouwen. Hij zal het hele land ploegen en op de plaats waar wij de groente tuin willen maken maakt hij het mooi gelijk. Zo kunnen we zonder al te veel moeite beginnen aan onze groente tuin, het begin van ons ideaal om zo zelfvoorzienend mogelijk te gaan leven in Frankrijk. We bespreken verder nog hoe de cyclus van de gewassen in elkaar zit, dat er goede drainage is, hoeveel tractoren hij heeft, dat we moeten opletten voor slangen die hier kunnen zitten maar dat we niet bang hoeven te zijn voor de wolf want die zit minstens 80 km weg. Dat hij ook verstand heeft van de bouw, want voordat hij ging boeren werkte hij als timmerman, maar dat hij ons alleen kon bijstaan met raad. Niet met daad, geen tijd voor want op de boerderij wachten sommige klusjes al jaren om opgepakt te worden, waar z’n vrouw dan ook al jaren naar vraagt.

Morgen weer naar Nederland. In het weekend familiedag.

• Message 21-8-2023

zie ook nieuwe foto’s

(Peter) Eindelijk, de dag dat we de eerste keer naar Pierrefitte gaan is vastgezet. 14 augustus gaat het worden. De plannen zijn als volgt. Eerst gaan we de caravan naar Pierrefitte brengen. De bedoeling is dan dat we een paar dagen bij ons nieuwe huis blijven om het een beetje schoon te maken, rondom het huis een beetje begaanbaar te maken en het veilig voor Roef te maken.Maar eerst naar Pierrefitte met de caravan. Vanaf Siebengewald is het volgens Maps 820 km. Helaas zal ik al deze kilometers zelf moeten rijden omdat Angela geen B heeft op haar rijbewijs. Ik heb het er nog gratis bij gekregen toen ik mijn rijbewijs haalde maar in de tijd dat Angela haar bewijs haalde waren de cadeautjes op. Tegenwoordig mag je overal apart voor opgaan.Het vertrouwen in het ver rijden met die grote sleurhut achter de auto is niet zo groot. De laatste keer dat ik er mee gereden heb is vorig jaar september. Toen hebben we een vakantie in Duitsland gedaan. Waarschijnlijk te veel gewicht in de caravan gehad toen en te weinig in de auto. Ik vond het rijden toen in ieder geval helemaal niet fijn. Dus nu 820 km in een dag… ik sta niet te juichen. Gelukkig had ik met Ger al eens besproken wat ik het beste kon doen. Dus zo weinig mogelijk gewicht in de caravan en zo veel mogelijk in de auto zou moeten helpen. Verder hadden we besloten om regelmatig te stoppen en rustig aan, we komen er wel.

De dag voor vertrek hebben we de caravan klaar gemaakt. Netjes gewassen van binnen en buiten, wat zeker wel nodig was. Een half jaar buiten onder bomen laat zijn sporen achter. Daarbij bleek er water door het luik te lekken in de ruimte onder het bed. Er stond een hele laag water. We snapten al niet waar al de muggen toch vandaan kwamen.  De rubbers die het luik waterdicht moeten maken hebben hun beste tijd gehad. Die moeten dus vervangen worden maar dat gaat niet meer lukken voor vertrek. Voor de zekerheid heb ik het luik maar helemaal afgeplakt met duct-tape. Ook bij de ramen aan de voorzijde heeft het gelekt. Het was daar helemaal vochtig, zo vochtig zelfs dat de schimmel al weelderig aan het tieren was. Maar nu is het weer schoon, droog en fris. Tegen de avond staat alles klaar. De caravan aangehaakt aan de auto. We willen om 8:00 uur vertrekken. Vier stops, de parkeerplaatsen zijn aangevinkt op de kaart en gemiddeld 80 per uur, dan moeten we rond 8 uur, half negen in Pierrefitte zijn. Natuurlijk in Luxemburg tanken. Tegen de tijd dat we in Luxemburg aan komen is het al een tijdje aan het regenen. Gelukkig niet veel wind.

Met die regen snap ik de naam van de parkeerplaats, Billigwasser, de diesel is wel wat goedkoper dan bij ons, Maar toch ook niet zo veel. De plek bij de pomp stond blank van het regenwater. Om te voorkomen dat ik natte voeten krijg probeer in van af de stoeprand de auto in te stappen, waarbij ik mijn hoofd flink tegen de bovenkant van de deuropening stoot. Gelijk flinke hoofdpijn. Na een tijdje pauze te hebben gehouden gaan we weer verder. De hoofdpijn wordt steeds maar erger dus besluit ik na een uurtje weer te stoppen. Hier hebben we royaal de tijd genomen om even bij te komen. Iets in te nemen tegen de hoofdpijn even de ogen dicht gedaan, opgefrist en toen ging het wel weer. Dit was dus een streep door mijn planning. Die hebben we toen dus ook maar losgelaten. Het verdere verloop van de reis ging heel voorspoedig. Het was twintig voor tien toen we bij “ons huis” de plaats op reden.

(Angela) De laatste 20 km werden we getrakteerd op geweldige schouwspellen in de lucht. Die kleurde van vuurrood, naar feloranje en toen naar paars, en aan de andere kant was een volledige regenboog te zien. Aan de donkere lucht die we tegenmoet reden zagen we dat er slecht weer in aantocht was , en opeens waren daar in de verte ook al de eerste bliksemschichten te zien. Maar bij aankomst was het droog in Pierrefitte De caravan voor de nacht in gereedheid gebracht en nog even binnen in het huis kijken en toen lekker slapen. Was toch best wel vermoeiend. Onze lieve Roef heeft zich voorbeeldig gedragen tijdens de gehele reis. Hij ligt rustig op de achterbank of zit naar buiten te kijken. Na wat eten en drinken valt ook hij op zijn kussen in diepe slaap.

De volgende morgen gaan we eens goed kijken hoe het er buiten erbij staat. Het gras staat halverwege onze bovenbenen en het land, wat nu onze tuin is , is leeg. De boer heeft inmiddels de tarwe geoogst. De grootsheid en ruimte is overweldigend maar ook erg plezierig om naar te kijken. Roef rent enthousiast rond. We gaan naar binnen. Het voelt goed maar nog niet vertrouwd, dat moet nog groeien. Later merken we dat dat best snel gaat. Nu is het nog wat onwennig. Ik heb vooral veel moeite met 2 ruimtes. Moeilijk te omschrijven maar die ’voelen’ voor mij niet goed. Ik denk dat ik daar meer ga reinigen dan alleen met emmer en wat sop. Vol goede moed beginnen we. Peter gaat buiten met de bosmaaier in de weer en ik begin de badkamer en keuken grondig te poetsen en te ontspullen, want er zijn nog wat dingen blijven staan. Wat weg kan gaat naar de schuur , bruikbare spullen in een doos om te bewaren. Want we hebben tenslotte nog niet zo veel 😊.
Roef amuseert zich inmiddels kostelijk buiten, omdat het nog niet af is gemaakt zit hij aan een lange lijn, hij kan zo mooi vrij en toch veilig bewegen. Nadat de badkamer onder handen is genomen voelt hij al meer van ons, zo werkt dat als je ieder hoekje een keer gezien hebt. De badkamer en keuken zijn erg gedateerd maar we zijn blij dat het er is, want zo kunnen we er tijdens de verbouwing mooi gebruik van maken. Peter werkt zich inmiddels buiten in het zweet. Het is 30 graden, geen schaduw en hij heeft zich goed ingepakt om met de grote bosmaaier te werken. Het is zwaar en hij is dan ook kapot als hij naar binnen komt om even te rusten.

(Peter) Even het hele stuk, links en rechts van het huis maaien blijkt veel te hoog gegrepen. Ik zorg er voor dat we rond het huis kunnen lopen en dat de caravan geplaatst kan worden. Met een drietand, die we nog in een schuurtje gevonden hadden ruim ik het gemaaide gras op. Samen zetten we de caravan op de plaats en ik zorg er voor dat ie perfect waterpas staat. Het is een warme dag, en de drukkende warmte vermoeit je. Misschien ook nog wat moe van de reis ,maken we vroeg een eind aan de werkdag

(Peter) Als ik de dag er na nog wat meer in de tuin heb gemaaid ga ik verder met de caravan. Als de voortent gewoon aan de voorkant en de zomertent aan de achterkant van de caravan staat, ga ik weer naar binnen  om wat te drinken. Dadelijk nog de haringen in de grond en dan moet het goed zijn. Dan zegt Angela, “kijk eens wat daar een lucht aan komt” en voor dat we er erg in hebben steekt een stevige wind op en regent het flink. Ik zeg “ik loop snel even de ramen van de caravan dicht doen” en dan zie ik dat de wind de hele voortent al heeft opgepakt en over het dak van de caravan gesmeten heeft. Her en der liggen wat tentstokken terwijl andere als armen die om hulp roepen uit het tentzeil naar boven steken. Ik spurt snel naar de caravan en ga naar binnen. Maak daar alle ramen dicht kijk rond of verder alles in orde is en spurt dan weer naar de deur van het huis om daar te schuilen. Na de storm nemen we de schade op. Een paar buizen en wat andere onderdelen zijn kapot of kan ik niet meer terug vinden. Met wat kunst en vliegwerk krijg ik het zeil van de voortent weer van het dak af. We besluiten de tent voorlopig maar op te ruimen en er eerst  voor te zorgen dat alles weer compleet is. Een activiteit die we in het weekend kunnen doen als we weer in Nederland zijn.

Angela) Inmiddels schijnt de zon weer volop. De keuken en badkamer zijn inmiddels schoon en spullen zijn gesorteerd en weggezet. En het voelt nu al bijna helemaal eigen. We besluiten om nog even naar de winkel te rijden. We hebben wel genoeg bij ons om macaroni te maken maar misschien ontdekken we iets Frans om te eten en iets anders om te drinken dan alleen water. We vertrekken naar Dompierre-sur-Besbre , daar hebben we de vorige keer toen we in Frankrijk waren ook getankt. Alsof we de plaatsen waar we doorheen rijden voor de eerste keer zien valt ons nu van alles op wat we voorheen niet gezien of waargenomen hebben. Het plaatsje Dompierre is een leuke plaats , mooie bloemen overal en gezellige winkeltjes. Maar die zijn allemaal dicht…we beginnen ook op te merken dat het wel erg rustig is . Ach het is vakantietijd, misschien gaan hier meer mensen weg dan dat er vakantie komen vieren beredeneren we. Tot we bij de winkel arriveren. Het is er akelig donker binnen en alleen bij het tankstation is bedrijvigheid te bespeuren. We lezen dat ze vandaag alleen voor de middag open waren. 15 Augustus….ach Maria ten hemelvaart (oftewel Marie l’Ascension in het Frans)! Dat wisten we wel maar was ons geheel ontschoten. Dus dan alleen maar tanken en terug naar huis om toch maar macaroni te maken. Naar huis, kijk zo snel went het 😊
Na het avondeten en de afwas praten we nog wat na. Ik vraag Peter ‘zijn we bang om te beginnen’? Hij kijkt me dankbaar aan als hij antwoord. Ja ik denk het wel. Waar moeten we beginnen en hoe. Precies die vragen had ik mezelf ook gesteld. Wat een fijn gevoel is dat toch elke keer weer, dat je gewoon kunt zeggen wat je denkt en voelt en dat de ander je begrijpt, in je waarde laat en dat je er over kunt praten. We komen tot de conclusie dat we gewoon moeten beginnen, dan zal de koudwatervrees ook wel weg zijn. Ook besluiten we dat we een dag eerder terug gaan naar Nederland dan gepland. We kunnen nu de tent niet verder inrichten en we hebben geen gereedschap om te beginnen met klussen. We pakken alvast wat van onze spullen en na een rustig avondje, genietend van het zomerconcert van de krekels gaan we slapen. De volgende morgen beginnen we met alles inladen, alles goed opruimen en afsluiten. Roef reageert zoals altijd erg enthousiast als we zeggen “gaat Roefje mee naar Siebengewald, naar Max en Sara”? Hij zit nog net niet eerder in de auto dan wij. Onze reis terug naar Nederland gaat een stuk sneller dan de heenreis , nu zonder caravan. Over een paar dagen weer terug maar dan met de huifkar, die al volgeladen op ons staat te wachten in Siebengewald.

Het huis wat we na veel zoeken hebben gevonden ligt in Pierrefitte sur Loire.

We noemen het Petit Paradis Bourbonnais

Hieronder de mooie tekeningen die Peter heeft gemaakt zoals het we het zouden willen verbouwen.
Volg ons om te kijken of het ook zo gaat worden of dat we toch andere ideeen gaandeweg krijgen.

Het is inmiddels augustus 2023. Het is al weer anderhalve maand geleden dat we ons huis gekocht hebben, maar om diverse redenen zijn we er nog niet toe gekomen om ook echt naar Pierrefitte af te reizen. Wel hebben we ons huis in Meerlo helemaal leeg geruimd. En ik maar altijd denken, we hebben niet zo veel plaats dan zullen we ook wel niet zo veel spullen hebben. Wat kun je je daarin vergissen zeg. Omdat alles wat we menemen over een grote afstand vervoerd moet worden, hebben we wel besloten om alleen dat mee te nemen wat we ook werkelijk willen houden. De rest hebben we van de hand gedaan door te verkopen op marktplaats of door het af te geven aan de kringloopwinkel, maar er is ook het een en ander bij de millieustraat gedumpt. Alles wat we willen behouden om het uiteindelijk in Frankrijk weer te gaan gebruiken hebben we voorlopig opgeslagen in een opslagbox. Tegenwoordig zijn er overal wel van zo’n opslagboxen te huren, zo ook in Meerlo. We hebben onze spullen kunnen opslaan in een tot opslagboxen omgetoverde kippenkooi op de Hogenbos, vroeger van Van de Ven. Maar eerst moet alles natuurlijk zoveel mogelijk in dozen en dan klaarzetten in de hal voor vervoer naar de Box.

Vervolgens moet alles naar de Box. Na meerdere ritten hebben we het huis leeg en de box vol.

Nu het huis in Meerlo leeg is en de spullen netjes zijn opgestapeld in de box is het volgende probleem: Hoe krijgen we het allemaal in Frankrijk. In het digitale tijdperk hoef je er zelfs zelf niet meer naar te zoeken. Als je je huis te koop zet komt er vanzelf reclame in de bus van verhuizers die hun diensten maar al te graag aanbieden. Ik heb zo’n verhuizer maar eens opgebeld. “Ohh, naar Frankrijk, dan moet je toch even iemand anders opbellen” ze had een telefoonnummer dat ik bellen kon. Dat maar geprobeerd en ja hoor, deze man kon mij wel een indicatie geven van wat het ongeveer zou gaan kosten. Hij moest natuurlijk wel weten over hoeveel spul het ging en waar het heen gebracht moest worden. Dat laatste kon ik precies vertellen natuurlijk maar hoeveel is het??? Toen ik dit telefoongesprek voerde hadden we nog niet zo veel in de box staan, dus had ik helemaal geen idee hoeveel, in kubieke meters uitgedrukt, dat we willen laten vervoeren. Gelukkig, deze hulpvaardige man aan de telefoon had al vaker verhuisd en kon wel zeggen hoeveel een gezinnetje met twee personen ongeveer aan spullen heeft. Dat zou dan toch zeker 30 kuub zijn. Helemaal naar Pierrefitte, hij moest even rekenen en kwam toen op een bedrag van 140 euro….. per kubieke meter. Even slikken en dan vriendelijk danken voor de info. Potverdorie zeg, dat is niet goedkoop. Wat had je eigenljk verwacht? Okee, wijzer geworden verder kijken wat de mogeljkheden zijn. Zelf een vrachtwagen huren. Dan moeten we nog wel iemand zien te vinden die kan, mag en wil rijden. Ik kon in ieder geval alvast uitrekenen wat het zou kosten. Ze berekenen een prijs per dag, en dan eerste 100 km vrij, daarna prijs per km. Verder moet je nog rekening houden met diesel en tol in België en Frankrijk. Oei, dat is nog duur. Wat is wijsheid. Een grote aanhanger huren en dan zelf rijden. Is dat wat? We gaan toch regelmatig op en neer dus op zoek naar een grote aanhanger met een huif, zodat spullen niet nat worden onderweg. Dan kun je zo,n ding ook net zo goed kopen, als we ‘m dan later niet meer nodig hebben verkopen we ‘m toch gewoon weer. Gezocht en gevonden, 3 meter lang, 2 meter hoog en 1,3 meter breed. Als we goed stapelen moeten we met een keer of 6 rijden alles in Frankrijk kunnen hebben. Dat kost natuurlijk ook geld maar op en neer rijden doen we toch nog geregeld in de komende maanden. En hier is ie dan.

Maar als eerste gaan we de caravan naar Frankrijk brengen. Het is de bedoeling dat we die netjes installeren bij het huis, met voortent en luifel en dat we daar de eerste periode in kunnen huizen, tot dat we het huis zo ver hebben dat we daar kunnen intrekken. Het gras rondom het huis, dat minstens een meter hoog stond op de dag van de overdracht zal moeten worden gemaaid en we moeten het veilig maken voor Roef, zodat hij vrij kan rond lopen maar niet de straat op kan. Dat gaan we als eerste doen. Dan gaan we de aanhangwagen ophalen met de spullen die we als eerste nodig hebben. Zolang we in Nederland zijn wonen we in Siebengewald bij de ouders van Angela. Heel fijn dat ze ons daar de gelegenheid voor bieden.